Vier jaar confrontatie met het huidige Statenwerk heeft Leefbaar Overijssel
er niet vrolijker op laten worden. Laat we maar meteen met de deur in huis
vallen: wat we eigenlijk al wisten is in deze vier jaar nog eens bevestigd. Er
zijn nog maar weinig burgers die weten waar de provincie zich mee bezig houdt.
Vraag maar aan een willekeurig iemand in uw omgeving wat de taken en
bevoegdheden van de provincie zijn, en de kans is groot dat iemand na even
nadenken schouderophalend reageert. Of je krijgt dat heerlijk chagrijnige
antwoord: geen idee, maar je zult er vast wel aan moeten betalen.
De kloof tussen burger en politiek gaat zeker ook over geld. Leefbaar Overijssel
vindt dat het deels aan de onzichtbaarheid van de provincies te wijten is dat de
bestuurlijke hervormingen in Nederland zijn gestagneerd. Daar waar de gevestigde
orde zo’n grote mond over had, is niet van de grond gekomen. In voetbaltermen:
bestuurlijk Nederland speelt slecht omdat het middenveld zo zwak bezet is. De
regering bereikt lokale bestuurders niet en lokale bestuurders de regering niet.
De reden hiervoor is dat provincies zeer slecht in hun vel zitten.
De Statenverkiezingen op 7 maart kunnen als tweeledig worden gezien. We stemmen
zowel voor de zetels van de Provinciale Staten als de zetels van de 1e kamer.
Met het verkleinen van de Staten van 63 naar 47 zetels zal de stoelendans dit
keer heviger zijn dan ooit. De gevestigde orde zal trachten om de kleinere
partijen van het politieke veld te spelen om vrijbaan te krijgen om het oude
CDA-VVD beleid verder door te voeren. Het feit dat de kleinere partijen er voor
hebben gezorgd dat de coalities in de Staten de spiegel werden voorgehouden en
werden geconfronteerd met de zorgen van alle dag, dwong hen tot nadenken.
De aankomende vier jaar wil Leefbaar Overijssel hier vervolg aan geven. Zij
heeft duidelijk nog bestaansrecht en is het noodzakelijk dat de onafhankelijken
haar stem kunnen laten horen in de Provinciale Staten van Overijssel. Zou dit
niet gebeuren dan betekent dit de dood in de pot en vrijspel voor de
pluchezitters. De problematiek in Overijssel is divers en we kunnen niet spreken
van een eenheidsworst. Duidelijk moeten we streven naar een verdeling van
gemeenten in stedelijke en landelijke gemeenten. Bij stedelijke gemeenten ligt
het accent op werken en wonen, bij landelijke gemeenten op water en groen. Er
valt voor te zeggen eventueel bepaalde gemeenten zowel een stedelijke dan wel
een landelijke status toe te kennen. Hiermee kan de ruimtelijke inrichting
Overijssel (Nederland) in de 21e eeuw beter worden geregisseerd dan nu het geval
is. In een gemeente met een stedelijke status zal volop kunnen worden gebouwd in
landelijke gemeenten mag dat niet. Leefbaar Overijssel zal zeker de aankomende 4
jaar hier een aandachtspunt van maken middels discussies in de Staten en
rapporten hierover.
Dan de sores van alle dag. Hier worden we als burgers niet vrolijk van.
Oplopende kosten van zowel de gemeentelijke als de provinciale lasten. De
invoering van de wet WMO met zijn enorme maatschappelijke veranderingen ten
aanzien van o.a. de thuiszorg, maar ook bijv. de bijstand. De aanstaande
verhogingen van elektra, water, gas, huren, ziekenfonds, onze dagelijkse
boodschappen om de hoek, noem maar op. Vele huishoudingen ondervinden dagelijks
hiervan de negatieve gevolgen. Hun besteedbaar inkomen zal ook in 2007 drastisch
afnemen. Het fenomeen voedselbanken en het pannetje soep is weer terug.
Daarnaast zien we dat duizenden mensen niet meer mee kunnen doen aan het sociale
en culturele leven buiten de deur. Vereenzaming, juist in de steden, groeit. De
criminaliteit bezorgt ons steeds meer het onveilige gevoel. Samengevat, er valt
nog veel te doen om hier de aankomende vier jaar het leed enigszins te kunnen
verzachten. Wachten op Den Haag is niet de oplossing. Haar beleid juist
veroorzaakt de tweedeling binnen de samenleving. Als onze eigen mensen bij de
sociale diensten moeten aankloppen doordat ons werk wordt overgenomen door
goedkope arbeidskrachten uit de voormalige Oostbloklanden, dan roept dit
weerstand op. En terecht. Een partij als Leefbaar Overijssel zal hier duidelijk
op moeten inspelen en als antenne moeten fungeren. Hierdoor kunnen de vele
misstanden op de agenda worden geplaatst. Niet om er over te lullen maar ook
daadwerkelijk met oplossingen te komen om het leed enigszins te verzachten. Het
geluid richting Den Haag waar de gevestigde orde elke dag weer niet wenst te
luisteren naar de burgers, maar meer bezig zijn met hun eigen belangen, dient
dan ook hard te zijn.
Met ons verkiezingsprogramma hebben we getracht een denkrichting aan te geven.
Na onze inventarisatie zullen de aankomende vier jaar de Senioren,
gehandicapten, uitkeringsgerechtigden en het midden en klein bedrijf extra
aandacht krijgen. Juist in deze groepen van de samenleving zijn de effecten van
het huidige beleid van de gevestigde orde zichtbaar en voelbaar.
"Een straat waar bewoners elkaar groeten en kennen,
is een straat waar bewoners zich vertrouwd voelen,
zich veilig voelen en eerder bereid zijn
om samen te werken aan een leefbare straat".
Het Bestuur